At the Foyer of Purgatory
Matilde Cerruti Quara

Dear HWP,

I shall begin with the title:At the Foyer of Purgatory.

That is, a reception room. A dichotomy to deceive such existential wait: on one side a thoughts-filled corridor, leading to a suspended bubble of immaculate catharsis; on the other, curtains hiding the thick, life lived atmosphere of asalotto,with the portrays of its inhabitants.

If one well-chosen word can become the perfect synthesis of a sacred, universal truth, words repeated in a loop can become mantras, spells, enchantments of beauty orchaos. Originating from the German-Longboardsala, meaning a spacious, covered environment—already suggesting a certain intimacy—I look at thesalottoas a medium. A set-up gathering, a choreographed excuse for conviviality and mundanity, an occasion forhosting an intellectual exchange, where discussions unfold and decisions are taken, liaisons and alliances are thread, costumes exhibited, our minds further working their magic by symbols and intuitive associations.In 1944, World War II still on, Jean Paul Sartre produced a beautiful existentialist play titled Huis Clos(or No Exit), envisioning hell as a sumptuous living room as well as a perfectly efficient economy of man-power (or devil-power, as you prefer), where the three main characters become each other’s executors, being forced in conversation to mirror their own inner reflections. “The same idea as in the cafeteria, where customers serve themselves.” Amidst the living, I perceive such salottoasa rather heavenly possibility...

In Purgatory,everyone is working on becoming new. Do you think though that such existential newness is possible? How can we make sure to achieve our own Earthly Paradise?

In the privileged context of today’so-called developed countries, people are finally given the chance to conceive, cultivate and tailor our spirituality,alone and away from pre-imposed, monolithic religions. We have access to enough contents, trained professionals and capacities to do so, hence we can initiate our journeys of healing and rebalance. In July 2017, The Economist attempted a dubious explanation to an interesting phenomenon in the aftermath of the 2015 terrorist attacks in Paris, i.e. the rise of so-called enferpreneurs (Why Exorcisms are on the Rise in France—As the church loses interest, private enterprise has taken its place). Shadowed by the long hauling,apocalyptic aftermath of the financial cataclysm, Trump, the Brexit, the refugee crisis, and most recently, Bolsonaro in Brazil, to mention a few, we are trying to inhabit our dark times, cleansing and purging ourselves of fear, in its various declinations, other than the usual,routine-inspired earthly dramas, curses and sins. We unlearnt to accept our unavoidable weaknesses, and work hard to go back to the roots, to eventually reach beyond our natural limits. A whole parallel ‘hippie’ capitalistic economy, complete of niches and prices diversification,has been shaping itself:the negative of the stereotyped bankers banqueting on red beef and red wine with a diamond on their ties. Gone are the times of the pilgrimages to the Delphi oracle. People can seek consulting in Manhattan, visit occult shops for a hand reading, download palmistry apps, and so on, finding consolation. We hope that throughout a set design, careful aesthetics, a costume made of quartz, we can evoke healing, invoke happiness and health, find our own oasis, a working system of belief... the nirvana? Somehow frequently, there is a deep misunderstanding of the authentic wisdom of magic and holistic therapies in favour of highly aestheticised palliatives. Luckily, what is reduced as a fashionable entertainment might as well become matter of serious academic study, or practices (in whose power and sacredness I do believe!).

One last obstacle seems to emerge: when we fail our pristine self-promises of a spotless existence, be it by falling into a crazy nightlife or its binging equivalents. Afterwards, we promptly and manically counterbalance. Why, if we now have all these instruments to reach happiness? New communities to feel healthy and holy in? Why is it never enough, and why are we still stuck in our own self-imposed purgatories, appropriating costumes of redemption, of transcendence, missing the chance to escape the eschaton? Constantly waiting, waiting, waiting. Are we living an illusion? How can we heal ourselves and everyone else, too?

At the Foyer of Purgatory is a physical space of the mind for all those who wander, where one can warmly gather, sit and chat, as if it was my own house, while those who favour solitude can spend time in meditation. I’m very curious to listen to what my guests will have to say, to observe the motion of this contemporary Foucault’s pendulum between catharsis and annihilation, keeping an open mind towards both cigarettes and palo santo, while we sip on a Yogi tea—or do you reckon we should go for dirty Martinis?

Trusting that all souls of Purgatory, by literary tradition, shall be saved.

Till soon, Matilde x

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αγαπητό HWP,

Θα ξεκινήσω με τον τίτλο: Στο Φουαγιέ του Καθαρτηρίου (AttheFoyerofPurgatory)

Αυτό είναι ένα δωμάτιο υποδοχής. Μια διχοτόμηση για να εξαπατηθείη αναμονή: Στη μια πλευρά ένας διάδρομος γεμάτος σκέψεις σε οδηγείσε μια αιωρούμενη φούσκα αμόλυντης κάθαρσης, στην άλλη πλευρά κουρτίνες κρύβουν την πυκνή ζωντανή ατμόσφαιρα ενός salottoμε τα πορτραίτα των κατοίκων του στους τοίχους.

Εάν μία προσεκτικάεπιλεγμένη λέξη μπορεί να γίνει η σύνθεση μίας ιερής παγκόσμιας αλήθειας, λέξεις που επαναλαμβάνονται μπορούν να γίνουν mantras, ξόρκια, γοητείες της ομορφιάς ή του χάους . Με προέλευση από τη Γερμανική Longbardsala,εννοώντας έναμεγάλο περιβάλλον –που ήδη υπαινίσσεται μια συγκεκριμένη οικειότητα-βλέπω το salottoως ένα μέσο. Μία δημιουργημένη συνάθροιση, ένα χορογραφημένο πρόσχημα για την ευθυμία και την πολυπλοκότητα, μια περίσταση για πνευματική ανταλλαγή, όπου θα ξεδιπλώνονται συζητήσεις και θα λαμβάνονται αποφάσεις, σύνδεσμοι και συμμαχίες θα είναι τα νήματα, κοστούμια που εκτίθενται,καιτα μυαλά μας θα δουλεύουν περαιτέρω τη μαγεία τους με σύμβολα και διαισθητικές ενώσεις.

Το 1944, με τον Δεύτερο ΠαγκόσμιοΠόλεμο να λαμβάνει χώρα, ο Jean Paul Sartre παρήγαγε ένα όμορφο υπαρξιακό παιχνίδι με τίτλο Huis Clos(ή No Exit), οραματιζόταν την κόλαση ως ένα πολυτελές σαλόνι καθώς και μια τέλεια αποτελεσματική οικονομία της ανθρώπινης εξουσίας (ή την εξουσία του διαβόλου, όπως εσείς επιθυμείτε). Οιτρεις κύριοι χαρακτήρες γίνονται οι εκτελεστές ο ένας του άλλου, αναγκάζοντάς τους να συνομιλούν και να αντικατοπτρίζουν τις δικές τους εσωτερικές τους αντανακλάσεις. Η ίδια ιδέα με την καφετέρια, όπου οι πελάτες υπηρετούν τον εαυτό τους.Εν μέσω των ζωντανών, αντιλαμβάνομαι ένα τέτοιο σαλόνι ως μίαμάλλον ουράνια δυνατότητα. Στο Καθαρτήριο ο καθένας ακόμα προσπαθεί να γίνει κάτι νέο. Πιστεύετε ότι τέτοια υπαρξιακή καινοτομία είναι πιθανή; Πώς μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι μπορούμε να πετύχουμε τον Επίγειο Παράδεισο;

Στο προνομιούχο πλαίσιο των επονομαζόμενων σήμερα αναπτυσσόμενων χωρών, δίνεται στους ανθρώπους η ευκαιρία να αντιληφθούν, να καλλιεργήσουν και να προσαρμόσουντη δική τους πνευματικότητα, μακριά από τις επιβαλλόμενες μονολιθικές θρησκείες. Έχουμε πρόσβαση σε αρκετά περιεχόμενα, σε εκπαιδευμένους επαγγελματίες και σε ικανότητεςγια να το καταφέρουμε. Τον Ιούλιο του 2017, η εφημερίδα Economistεπιχείρησε μια αμφισβητήσιμη εξήγηση για ένα ενδιαφέρον φαινόμενο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του 2015 στο Παρίσι, δηλαδή την άνοδο των επονομαζόμενωνenterpreneurs(Γιατί οι Εξορκισμένοι είναι σε Άνοδο στη Γαλλία –Καθώς η εκκλησία χάνει το ενδιαφέρον και η ιδιωτική επιχείρηση έχει πάρει το μέρος της).

Επισκιασμένοι από την διαρκή μετακίνηση, την αποκαλυπτική συνέπεια του οικονομικού κατακλυσμού, του Trump, του Brexit, της προσφυγικήςκρίσης και πρόσφατα, του Bolsonaro στη Βραζιλία, για αναφέρω μερικά παραδείγματα, προσπαθούμε να κατοικήσουμε τους σκοτεινούς χρόνους μας, εκκαθαρίζοντας τον εαυτό μας από τον φόβο , στις ποικίλες αποκλίσεις του, εκτός από τη συνηθισμένηρουτίνα εμπνευσμένη από τα γήινα δράματα, τις κατάρες και τις αμαρτίες. Έχουμε ξεμάθει να μπορούμε να δεχτούμε τις αναπόφευκτες αδυναμίες μας και να εργαζόμαστε σκληρά για ναεπιστρέψουμε στις ρίζες, μας, να φθάσουμε τελικά πέρα από τα φυσικά μας όρια. Μια ολόκληρη παράλληλη καπιταλιστική hippieοικονομία , γεμάτη από κόγχες και διαφοροποιήσεις των τιμών, διαμορφώνει τον εαυτό της: το αρνητικό των στερεότυπων τραπεζιτών που διοργανώνουν το κόκκινο φιλέτο και το κόκκινο κρασί με ένα διαμάντι στις γραβάτες τους.

Πέρασαν οι καιροί των προσκυνημάτων προς το Μαντείο των Δελφών. Οι άνθρωποι μπορούν να αναζητήσουν συμβουλές στο Μανχάταν, να επισκεφτούν μυστικά καταστήματα για την ανάγνωση των χεριών, να κατεβάσουν εφαρμογές για την χειρομαντεία,και ούτω καθεξής, βρίσκοντας παρηγοριά. Ελπίζουμε ότι μέσα σε ένα σκηνικό, με προσεκτική αισθητική, ένα κοστούμι φτιαγμένο από χαλαζία, μπορούμε να προκαλέσουμε τη θεραπεία, να επικαλεστούμε την ευτυχία και την υγεία, να βρούμε τη δική μας όαση, ένα λειτουργικό σύστημα πίστης..την. νιρβάνα ;. Συχνά, υπάρχει μια βαθιά παρεξήγηση της αυθεντικής σοφίας της μαγείας και των ολιστικών θεραπειών υπέρ των υψηλά αισθητικοποιημένων παρηγορητικών. Ευτυχώς, ότι μειώνεται ως μία διασκέδαση της μόδας μπορεί να αποτελέσει επίσης θέμα σοβαρής ακαδημαϊκής μελέτηςή πρακτικών ( που πιστεύω στην δύναμη και στην ιερότητά τους!)

Ένα τελευταίο εμπόδιο φαίνεται να εμφανίζεται: όταν αποτυγχάνουμε να τηρήσουμε τις αυθεντικές αυτό-υποσχέσεις μας για μια πεντακάθαρη ύπαρξη, είτε με την πτώση σε μια τρελή νυχτερινή ζωήείτε μετα ισοδύναμα του binging. Στη συνέχεια, αντισταθμίζουμε τα δεδομένα μανιωδώς. Τι γίνεται αν έχουμε τώρα όλα αυτά τα μέσα

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Installation view, Matilde Cerruti Quara, Salotto, 2018. Includes: So long as hope has still its bit of green, oil on linen, 140 x 190 cm, 2018; A perfect inner circle, table, quartz Platonic solids, tarots, plasma globe, ashtray, wormwood, black jaspers, volcanic stone, various paraphernalia, 2018; found furniture (carpet, armchairs); itching plants

Matilde Cerruti Quara, A perfect inner circle, table, quartz Platonic solids, tarots, plasma globe, ashtray, wormwood, black jaspers, volcanic stone, various paraphernalia, 2018

Installation view, Matilde Cerruti Quara, Salotto, 2018. Includes: I sensed the sweetness of ambrosia, oil on linen, 140 x 190 cm, 2018; A perfect inner circle, table, quartz Platonic solids, tarots, plasma globe, ashtray, wormwood, various paraphernalia, 2018; found furniture (carpet, sofa); itching plants

Installation view, Matilde Cerruti Quara, At the foyer of purgatory, lobby desk, yin yang wax, candles, gel neon light, lamps, mirror,waiting chairs, curtains, 2018

Installation view, Matilde Cerruti Quara, Speak and be not afraid of speaking, wall writings, 2017-18

Matilde Cerruti Quara, Speak and be not afraid of speaking, wall writings, 2017-18

Matilde Cerruti Quara, Speak and benot afraid of speaking, wall writings, 2017-18

Installation view, Matilde Cerruti Quara, An exercise in catharsis, white flooring, marble, water, crystals (amethyst, citrine and quartz), incense, palo santo, soundtrack (1h 20m), 2018

Installation view, Matilde Cerruti Quara, An exercise in catharsis, white flooring, marble, water, crystals (amethyst, citrine and quartz), incense, palo santo, soundtrack (1h 20m), 2018

Matilde Cerruti Quara, An exercise in catharsis, white flooring, marble, water, crystals (amethyst, citrine and quartz), incense, palo santo, soundtrack (1h 20m), 2018

Installation view, Matilde Cerruti Quara, At the foyer of purgatory, lobby desk, yin yang wax, candles, gel neon light, mirror, waiting chairs, curtains, 2018

Matilde Cerruti Quara, Salotto I-A Public Conversation behind Close Doors with Delia Gonzalez and Phoebe Tickell, Hot Wheels Projects, 20 November 2018

Matilde Cerruti Quara, Salotto I –A Public Conversation behind Close Doors with Delia Gonzalez and Phoebe Tickell, 20 November 2018

Matilde Cerruti Quara, Salotto I –A Public Conversation behind Close Doors with Delia Gonzalez and Phoebe Tickell, 20 November 2018

Matilde Cerruti Quara, Salotto II –Readings (performing extracts from The Tibetan Book of Living and Dying by Sogyal Rinpoche, Faust by J.W. von Goethe,The Occult by Colin Wilson,Of suede and desire by Matilde Cerruti Quara, Staying with the Trouble by Donna Haraway and Scirocco by Matilde Cerruti Quara), 27 November 2018

Matilde Cerruti Quara, Salotto II –Readings (performing extracts from The Tibetan Book of Living and Dying by Sogyal Rinpoche, Faust by J.W. von Goethe,The Occult by Colin Wilson,Of suede and desire by Matilde Cerruti Quara, Staying with the Trouble by Donna Haraway and Scirocco by Matilde Cerruti Quara), 27 November 2018